Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (15 sierpnia) jest największym i prawdopodobnie również najstarszym świętem maryjnym chrześcijaństwa. Ozabraniu Matki Bożej z ciałem i duszą do nieba milczy Nowy Testament, wypowiadają się na ten temat jedynie apokryfy datowane na IV wiek po Chrystusie i ustna tradycja. Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny pojawiła się w IV lub V stuleciu, a upowszechniła w VII. Jest powszechna od tego czasu – tak we wschodnim, jak i zachodnim Kościele. W prawosławiu Wniebowzięcie nazywane jest Zaśnięciem (Uspienje, Koimesis). Uważa się, że wniebowzięcia dostąpiła Maryja pierwej umarłszy (zasnąwszy). Na Zachodzie utrzymuje się, iż nastąpiło to za jej życia. W obydwu tradycjach Wniebowzięcie jest obchodzone bardzo uroczyście, zarówno w religijności oficjalnej jak i ludowej. Przez wiele stuleci nie było ujmowane w ramy dogmatyczne.
Dopiero w XX wieku Pius XII ogłosił dogmat o Wniebowzięciu NMP. Ten akt był ukoronowaniem rozwoju doktryny o Wniebowzięciu w teologii katolickiej. Stał się jednak przeszkodą…
Chwała tynieckim benedyktynom, że odważyli się w serii Z tradycji mniszej wydać książkę autora, który nie tylko żadnym mnichem nie był, ale do tego zmarł w inkwizycyjnym więzieniu z łatką heretyka. Jednak jego metoda modlitwy jak najbarziej się w tradycję mniszą wpisuje. Ojcowie Pustyni, Jan Kasjan i hezychaści są tu jego poprzednikami, a Merton, Keating i Main kontynuatorami. Metoda ta jest zbliżona do Modlitwy Jezusowej, z tym że bez związku z oddechem. Jest też praktyczną implementacją mistyki Jana Taulera, cytowanego zresztą w tej książce. Dobrze się więc stało, że ta książeczka, wypełniająca niejako lukę pokoleniową w zachodniej recepcji medytacji z krótką formułą stała się dostępna szerokiemu gronu polskich czytelników.
Słyszałem niedawno, na jednym z filozoficznych kanałów na YT, że ideowy spór między Schopenhauerem a Heglem bezapelacyjnie wygrał ten ostatni. No cóż, może wśród filozofów istotnie tak jest, wszak Hegel ma znacznie więcej kontynuatorów niż Schopenhauer.
W szerokim społeczeństwie, a przynajmniej w jego czytającej części jest jednak zupełnie inaczej, bo Schopenhauera się po prostu dużo łatwiej czyta niż Hegla. Autor stosuje na przykład starożytną formę dialogu filozoficznego, co jest bardzo sympatyczne. W tej książeczce autor stawia tezę, że religia jest dostępną masom namiastką filozofii i że jedynie filozofia daje najlepsze możliwe poznanie Absolutu, religia zaś dużo gorsze. Można tu znaleźć wiele ciekawych spostrzeżeń, choć oczywiście z większością nie sposób się zgodzić. Przeczytać jednak bez wątpienia warto, bo myśliciel ten wywarł niewątpliwie duży wpływ na życie religijne zachodu od XIX wieku, do czasów dzisiejszych. Można go jednoznacznie zaliczyć do prekursorów takich ruchów jak teozofia, czy new age. Dlatego też uważam, że na szersze masy ludzi wywarł niewątpliwie większy wpływ, niż Hegel.
Orawski Zamek w miejscowości Orawskie Podzamcze koło Dolnego Kubina to jeden z najciekawszych zamków na Słowacji. Pojawia się w reklamie to kraju puszczanej w naszych telewizjach. Warto go odwiedzić. W tym roku jest na zamku sporo akcentów związanych ze stuleciem filmu Nosferatu – symfonia grozy, który był tam kręcony.
Wiktor Hugo w swojej powieści ?Katedra Marii Panny w Paryżu?, bardziej znanej jako ?Dzwonnik z Notre Dame?, przytoczonymi przeze mnie w tytule niniejszego tekstu słowami ?To zabije tamto?, wyraził przekonanie, że książka drukowana ?zabiła? architekturę. Oczywiście nie chodziło o fizyczną likwidację sztuki architektonicznej jako takiej, bo jak wszyscy doskonale wiemy, a wiedział to równie doskonale i Wiktor Hugo, nic takiego nie miało miejsca. Chodzi raczej o to, że rozwój księgarstwa zabił architekturę jako nośnik tekstu, rozumianego jako uporządkowany ciąg zrozumiałych dla odbiorcy znaków. Pisze Hugo ?…od zarania wszechrzeczy, aż do piętnastego wieku ery chrześcijańskiej, architektura jest wielką księgą ludzkości, głównym sposobem wyrażania się człowieka na różnych stopniach rozwoju jego siły i myśli. (…)…aż do Gutenberga architektura jest pismem głównym, pismem powszechnym. (…) W piętnastym wieku wszystko się zmienia. (…) Miejsce kamiennych liter Orfeusza zajmują ołowiane litery Gutenberga (…) …od chwili wynalezienia druku architektura powoli usycha, marnieje, obumiera.? Przestała być więc…
Do przeczytania tej książki zachęcił mnie biskup Świerzawski słowami swojej książki Pro cuius amore: „Historia zna wiele traktatów dotyczących kształtowania ducha. Wszystkie są na swój sposób aktualne. Począwszy od św. Augustyna, De Magistro, poprzez Brevilogium św. Bonawentury, Compendium św. Tomasza z Akwinu, Metodę Erazma z Rotterdamu, Rozprawę o metodzie Kartezjusza, aż po najnowsze: Rozprawę o wolności słowa Norwida, Alchemię słowa Parandowskiego, czy Dzieło literackie Ingardena – uczą one przebijania się przez formę do treści, poprzez słowo do milczenia, poprzez treść ludzką do Słowa Wcielonego, które raz wypowiedziane, wciąż kieruje swoje orędzie do żyjących.”
Jest to książka poświęcona arkanom sztuki pisarskiej. Wiele pożytku przyniesie ona wszystkim miłośnikom czytania, szczec]gólnie jednak polecić warto ją tym, którzy sami chcą, czy próbują pisać dla publiki. Sam z niej co nieco skorzystam.
Na koniec ciekawostka. Na podobną zwracałem uwagę w jednej z książek Huxleya wydanej u nas pod koniec lat pięćdziesiątych. Tam komiks zapisywano jako comics, a Parandowski, w tych samych latach esej konsekwentnie nazywa essayem. Był to widać czas braku odwagi w spolsczaniu słów angielskich. Na szczęście już minął. Choć oczywiście uważam, że przy wznawianiu tych książek należy bezwzględnie zachowywać pisownię oryginalną na świadectwo epoki.
To miejsce, ta trasa, mają dla mnie znaczenie sentymentalne. W dzieciństwie jeździłem tam z rodzicami na wakacje. Niestety, wiele się zmieniło. Trasa na Stecówkę utraciłą swą magię. Położono asfalt, przerzedzono las, zniknęły strumyczki, skały oblane wodą, tajemnicze mchy i paproci, zniknęło drzewo przy kapliczce, kościółem na Stecówce już nie ten sam, a co najważniejsze, zniknął klimatyczny półmrok. Teraz to może i sympatyczna trasa spacerowa, ale jedna z wielu w Beskidach, a nie ta jedna, jedyna.
Od lat jestem aktywny w internecie. Od 2002 roku aktywnie komentuję na forum portalu gazeta.pl, od 2006 roku prowadzę blogi, od 2010 mam kanał na YouTube, a w ostatnich latach aktywizuję swoje działania na Facebooku. W roku 2018 postanowiłem wszystko usystematyzować i skoordynować. Dlatego wyznaczyłem sobie cztery cele, które odtąd co roku podsumowuję i modyfikuję, z czasem też zaczęło ich przybywać. Na rok 2022 ustaliłem następujące cele: I. 20 000 odsłon bloga „Kultura Okiem Svetomira” i 2400 odsłon bloga „Rok Boży”. II. 300 subskrypcji kanału Svetomirus na YouTube. III. 1400 członków Grupy Udostępniania Ankiet Naukowych. IV. 300 obserwujących moich trzech pejów razem wziętych.V. 50 polubień moich opinii na Mapach Google.
Pierwszy z tych celów został zrealizowany już na wiosnę. Grupa udostępniania ankiet naukowychprzekroczyła wtedy próg 1400 członków. Obecnie ma ich już ponad 2000. Jest ona pomyślana jako pomoc dla studentów i uczniów, którzy nie mają gdzie szukać respondentów do swoich ankiet. Zachęcam do wstępowania do grupy. Żeby była naprawdę sprawna, potrzeba kilku tysięcy członków, ale wiem, ze to nierealne w bliskim czasie. Dlatego cel na rok 2018 określiłem na 300 członków. Został on zrealizowany, dlatego na rok kolejny podniosłem go do poziomu 400. Ten też został zrealizowany ze sporym naddatkiem. Na koniec roku grupa liczyła 468 członków. Celem na 2020 było 500 członków. Zrealizowano 843 członków. Plan na rok kolejny to 900 członków. Na koniec roku jest 1331 członków. Cel na 2022 ustaliłem na 1400 członków i został on zrealizowany, a następnie znacznie przekroczony. Do końca roku prawdopodobnie będzie 2500 członków.
Obecnie został zrealizowany drugi cel, a mianowicieMój kanał na Youtubie. Ma on trzy główne tematy: liturgia, folklor i przyroda. Mogą dojść nowe tematy, ale nie jest to pewne. Planowałem wrzucić w 2018 roku kilkadziesiąt filmów, a celem moim było osiągnięcie poziomu 100 subskrypcji. Zadania nie udało się wykonać, choć postęp był. Na koniec roku było 88 subskrypcji, więc cel na przyszły rok pozostał ten sam, czyli setka. W roku 2019 udało się ją przekroczyć. Na koniec roku było 116 subskrypcji. Celem na 2020 było 150. Na koniec roku osiągnięto 141, a więc nie udało się planu zrealizować. Cel 150 subskrypcyj został więc przeniesiony na kolejny rok. Rok 2021 został zakończony z wynikiem 266 subskrypcji, co oznacza, że cel zrealizowano z dużą nawiązką. Cel na 2022 ustalam na 300 subskrypcji. Większość filmów jest udostępniana na FB, niektóre zaś są omawiane i wklejane na blogu. Obecnie jest 301 subskrypcji, a więc cel został zrealizowany, choć nie sposób nie zauważyć, że tempo przyrostu jest znacznie mniejsze niż w ubiegłym roku.
Pozostały trzy cele:
1.Moje blogi. Najważniejszym moim blogiem jest, podobnie jak od lat, Kultura Okiem Svetomira. W roku 2018 wróciłem do pisania co najmniej dwa razy w tygodniu (z małymi wyjątkami), z tym że teksty są znacznie krótsze niż kiedyś. Połowa tekstów jest o literaturze, są to omówienia książek czytanych w ramach facebookowego wyzwania Przeczytam 52 książki w danym roku. Gdyby ktoś chciał mi przysłać jakieś książki do recenzji, to chętnie przyjmę i zrecenzuję. Pozostałe teksty dotyczą różnych innych dziedzin kultury. Moim zamiarem na 2018 rok było wprowadzenie bloga do pierwszej setki rankingu blox.pl i udało się to zrealizować z naddatkiem. Blog był w pierwszej setce przez większość roku, najwyżej uplasował się na 43. miejscu. Dlatego na rok kolejny podniosłem poprzeczkę. Chciałem choć raz wejść do trzydziestki, a z setki przez cały rok nie wypaść. Obydwa cele udało się zrealizować do kwietnia, ale z końcem tego miesiąca zamknięto Bloksa. Musiałem przenieść się na WordPressa i walkę o pozycję mojego bloga zacząć od nowa. W 2019 miałem 4979 wyświetleń. Planem na 2020 było 10 000 wyświetleń. Zrealizowałem 16760 wyświetleń. Planem na 2021 było 15 000 wyświetleń. Zrealizowano 48 934. Planem na 2022 jest 20 000 wyświetleń.
Mam też plan dla swojego drugiego bloga. Rok Boży miał w 2019 roku 272 wyświetlenia. Celem na 2020 było 600 wyświetleń. Zrealizowano 1921 wyświetleń. Celem na 2021 było 1200 wyświetleń. Zrealizowano 2786 wyświetleń. Celem. na 2022 jest 2400 wyświetleń. Plany obydwu blogów na 2021 zostały zrealizowane z nawiązką. Oby tak było i w roku przyszłym. Obecnie na KOS są 26374 wyświetlenia, a na RB 1752. Cel jest więc zrealizowany w połowie. Na pełną realizację są duże szanse, ale raczej ostatni raz. O ile bowiem KOS rozwija się zadowalająco, to RB znacznie poniżej oczekiwań
2.Strona Refleksje o postępie – antologia na Facebooku powstała jako reakcja na agresję pewnego postępowca pod moimi wypowiedziami. Służy ona krytyce niemądrego postępu (nie jakiegokolwiek postępu). W dalekiej przyszłości antologia może przybrać formę książkową. Zamierzałem w roku 2018 dorzucić kilkadziesiąt cytatów i tak uczyniłem. Proszę o nadsyłanie pomysłów i lajkowanie strony. Celem na rok 2018 było 100 obserwujących. Nie zostało to osiągnięte, dlatego na rok kolejny też celem było 100 obserwujących, ale z pewną modyfikacją.
Założyłem mianowicie drugą grupę facebookową, poświęcona wspomnianym wyżej blogom okresowym. Od kilku lat prowadziłem trzy blogi poświęcone kolejnym okresom Roku Liturgicznego: „Prawdziwe Boże Narodzenie”, „Prawdziwy Wielki Post” i „Prawdziwa Wielka Noc”. Po przeprowadzce na wordpressa, zastąpiłem je blogiem Rok Boży. W 2018 roku postanowiłem treść tych blogów udostępnić także na Facebooku, dlatego powołałem do życia stronę „Rok Boży”. W przyszłości chciałbym, aby na tej stronie pojawiały się także materiały innych autorów. Dlatego równolegle założyłem grupę „Katolicy rozmaici – bez polityki„, na którą proszę wrzucać propozycje treści dla strony. Docelowo grupa ta ma także służyć dyskusjom na wszystkie tematy dotyczące religii katolickiej. Z kolei w roku 2020 założyłem stronę „Kultura masek tekstylnych” poświęconą moim antropologicznym badaniom nad kulturowymi aspektami pandemii.
Dlatego te sto obserwujących było na 2019 rok celem wspólnym dla obydwu stron. Cel uznaję za zrealizowany, gdy ten poziom osiągnie którakolwiek z nich. Na początku 2019 Refleksje miały 37 obserwujących a Rok Boży 33. Cel został zrealizowany. Na koniec roku Rok miał 100 obserwujących a Refleksje 35. Celem na 202o było 150 dla Roku, i 50 dla Refleksyj. Osiągnięto 140 dla RB, 37 dla RoP i 36 dla KMT. Cel nie został zrealizowany. Cel na rok 2021 wynosił 250 łącznie. Cel został zrealizowany z łączną liczbą 262 obserwujących (178+45+39). Cel na 2022 to 300 obserwujących łącznie. Obecnie jest 273 (188+46+39), więc chyba to zadanie będzie najtrudniejsze. Jak widać, przyrosty są tylko na RB, a RoP i KMT dotknęła stagnacja.
4. Przez cztery lata utrzymywałem cztery cele, przyszedł czas na dodanie piątego. Od kilku lat edytuję Mapy Google, aktualnie jestem Lokalnym Przewodnikiem na siódmym stopniu. Ósmy mam szansę osiągnąć najwcześniej w 2023, a na razie walczę o odznakę recenzenta. Potrzebuję 50 polubień moich opinii, a mam 38, proszę więc o polubienia.
W 2020 tylko połowa celów została zrealizowana, w 2021 wszystkie. Mam nadzieję, że w roku kolejnym uda się zrealizować wszystkie cele . Dziękuję za uwagę i zapraszam do współpracy – czytania, oglądania, subskrybowania i lajkowania.
Kultura Okiem Svetomira 