Skoro w zeszłym roku poswięciłem spory wpis muzyce sakralnej skomponowanej przez żydowskiego, niemieckiego, pochodzącego z Wielkopolski Louisa Lewandowskiego, to wypada, bym podobne wpisy poswięcił katolickim kompozytorom muzyki sakralnej. Powstanie kilka takich wpisów, kryterium doboro jest mój osobisty gust. Dziś pierwszy wpis. Nie muszę chyba dodawać, że wpisy te powstają głownie dlatego, że śpiew i muzykę uważam za niezwykle istotne elementy duchowości chrześcijańskiej. Szczególnie istotnymi w dzisiejszych czasach, gdy dla kulturowych chrześcijan pozostają praktycznie jedynynymi, no może oprócz sztuk pięknych, w miarę akceptowalnymi.
Paolino Vassallo (ur. 24 lipca 1856 w Bormli, zm. 30 stycznia 1927 w Valletcie) – maltański kompozytor muzyki poważnej, głównie muzyki liturgicznej i orkiestrowej, autor trzech oper, skrzypek, nauczyciel muzyki.
Jego rodzicami byli Salvatore Vassallo i Victoria z domu Xicluna, którzy pobrali się w 1850 roku. W młodości uczył się gry na skrzypcach pod kierunkiem Domenica Amore[1], kompozycji uczyli go zakonnicy: Luigi Fenech i Spiteri Fremond. Przeprowadził się do Paryża w 1875 roku, gdzie uczył się w Konserwatorium Paryskim[5] głównie u Ernesta Guirauda (razem z Claudem Debussym) i Julesa Masseneta, z którym korespondował. Przyjaźnił się z Ambroisem Thomasem i Charlesem Gounodem. Został pierwszym skrzypkiem oraz dyrygentem paryskiej Opéra-Comique. Był kierownikiem orkiestry symfonicznej Orchestre Lamoureux. Nie przyjął francuskiego obywatelstwa oraz odmówił przyjęcia Grand Prix de Rome; nagrodę ostatecznie dostał Claude Debussy. Powrócił na Maltę w 1885 i 1888 roku, poślubił Mariannę (Marię Annę) Grech w 1896 roku i zacieśnił stosunki z rodzicami, którzy nadal mieszkali na Malcie.
W 1891 roku założył Istituto di Musica, placówkę kształcącą przyszłych kompozytorów; mieściła się ona przy Old Mint Street w Valletcie. Uczyli się u niego m.in. Giuseppe Abdilla, Domenico Anastasi, Giuseppe Caruana, Carlo Diacono, Lorenzo Gonzi, Josie Mallia Pulvirenti. Od 1902 do 1923 roku był kapelmistrzem katedry Świętego Pawła w Mdinie. Był także kapelmistrzem konkatedry świętego Jana w Valletcie. Miał z Marianną dwoje dzieci: syna Victora, psychologa i dziekana wydziału medycyny i chirurgii oraz córkę Bice Mizzi, pianistkę i nauczycielkę muzyki.
Z okazji 100. rocznicy śmierci kompozytora Fortunato and Enrico Mizzi Foundation zorganizowała wystawę, na której zaprezentowano pamiątki po artyście. Maltańska Orkiestra Filharmoniczna uczciła 150. rocznicę jego urodzin serią koncertów w 2006 roku, wydała także płytę kompaktową z jego muzyką w 2007 roku. Upamiętniono go na maltańskim znaczku z 2006 roku, zaprojektował go George Vella. W jego rodzinnej miejscowości nazwano jego imieniem plac i liceum. 17 czerwca 2023 roku po blisko 100 latach od premiery Maltańska Orkiestra Filharmoniczna i Chór wystawiły nieobecną od 1927 roku na scenie operę Edith Cavell w Operze Królewskiej w Valletcie w wersji koncertowej. (Za Wikipedią)
Communiqué des Missionnaires de la Miséricorde
