Zbawienie wydaje się trudne wtedy, gdy pojmujemy życie duchowe jako walkę. Przyznaję, że takie pojmowanie nigdy nie było mi bliskie – nie żebym z tym walczył, wtedy bowiem przeczyłbym sobie, ale raczej podejrzliwie traktowałem wypowiedzi o „walce duchowej”. Oczywiście wiem, iż „obrazy waleczne” pojawiają się często w Piśmie Świętym, zwłaszcza w Starym Testamen cie. Znane są słowa Hioba: „Czyż nie do bojowania podobny byr człowieka?” (Hi 7,1). Gdy szukam bojowania” w Nowym Testamencie, znajduję tylko jeden przykład, i to polemiczny. Św. Pawel oznajmia: „Chociaż bowiem w ciele pozostajemy, nie prowadzimy walki według ciała, gdyż oręż bojowania naszego nie jest z ciala, lecz ma od Boga moc burzenia twierdz warownych” (2 Kor 10,3-4). Apostol nie tylko rozróżnia, ale bojowaniu pojmowanemu cieleśnie przeciwstawia moc od Boga, dodajmy: Jego Ducha, który nie działa przemocą, tylko miłością.
Bojowanie pojmowane przez Apostola negatywnie to po grecku polemos, a więc wojna. Gdy pojęcie to pojawia się w Ewangeliach, oznacza toczone między ludźmi walki zbrojne (por. Mt 24,6). Znamienne jest użycie pojęcia w przypowieści Jezusa o królu, który planuje „bitwę” (polemon) z innym królem, ale widząc, że jego sily nie wystarczają, prosi o warunki pokoju”. Zaskakuje dopowiedzenie Chrystusa wobec uczniów: Tak więc nikt z was, kto nie wyrzeka się wszystkiego, co posiada, nie może być moim uczniem” (Łk 14,31-33). A zatem obrazem ewangelicznej posta wy, jakiej Jezus oczekuje od swych wyznawców, nie jest walka, lecz… oddanie wszystkiego, poddanie – oczywiście nie przeciwnikowi, tylko jednemu Panu!
Kultura Okiem Svetomira 