Kultura Okiem Svetomira

Likwidacja bloksa sprawiła, że realizacja mojego celu blogowego się skomplikowała. Uznaję go więc za zrealizowany w momencie, gdy mój główny blog po raz pierwszy osiągnął miejsce w pierwszej trzydziestce na tymże bloksie. Jednocześnie Prawdziwy Wielki Post osiągnął miejsce 109, co też jest w pewnej mierze sukcesem.

I na tym się historia moich blogów na bloksie kończy. Dwa z nich są już na wordpresie: główny blog Kultura Okiem Svetomira i Rok Boży powstały z połączenia Prawdziwego Bożego Narodzenie, Prawdziwego Wielkiego Postu i Prawdziwej Wielkiej Nocy. W  tym tygodniu dołączą do nich kolejne. Mam nadzieję, że wkrótce uda mi się zbudować popularność tych blogów na poziomie poprzedników.

Kolejny tom przygód Ani bardzo się różni zarówno od pierwszego,  jak i od drugiego. Jest to opowieść mityczno-archetypiczna. „Ania na uniwersytecie” rozgrywa się pod znakami Erosa i Tanatosa. Pełno tam zaręczyn, ślubów, śmieci i pogrzebów. Żenią się tu tak młodzi, jak i starzy, umierają również tak młodzi, jak i starzy.  Sama Ania odrzuca kilka oświadczyn, zarówno poważnych, jak i absurdalnych. Ale nie wszystkie…

Pod płaszczykiem młodzieżowej opowieści romantycznej Lucy Maud Montgomery uczy młodych czytelników odwiecznych reguł życia i śmierci. 

9/52

* * * * *

Wielokrotnie już pisałem, że lubię czytać biografie. Było więc jedynie kwestią czasu sięgnięcie przeze mnie po książkę o życiu najwybitniejszego twórcy pochodzącego z moich okolic. Wypowiadają się w niej między innymi osoby znane mi osobiście, znam też doskonale wiele opisanych tam miejsc. Samego bohatera widziałem na oczy raz w życiu. 

Ogólnie jest to książka bardzo dobra, z drobnymi jedynie mankamentami. Dotyczą one głównie pierwszych rozdziałów, poświęconych dzieciństwu i młodości kompozytora. Autorka nie do końca zna, czuje i rozumie Górny Śląsk, co sprawia, że potyka się przy niuansach językowych, czy historycznych. Ale to nie ma znaczenia dla całokształtu opowieści.

Szczególnie ważne jest tu co innego. Górecki jest tu ukazany, ze wszech miar słusznie, jako twórca pod wieloma względami uniwersalny. Z jednej strony ważny jest tu globalny wymiar jego muzyki, z drugiej jego pozamuzyczne pola twórczości. Sporo miejsca poświęciła tez autorka specyficznym cechom charakteru twórcy. Jest to więc książka ważna, nie tylko jako opowieść o konkretnym człowieku, ale też o ważnym fragmencie naszej wspólnej historii i kultury. 

12/52

* * * * *

Jan Matejko praktykował specyficzne zwyczaje w Wielkim Tygodniu:

– W Wielki Poniedziałek oddawał wszystkie pożyczone książki i inne rzeczy

– W Wielki Wtorek wyrzucał niepotrzebne i zużyte przedmioty

– W Wielką Środę palił nagromadzone w całym roku papiery  i nieudane szkice. Warto zauważyć, że w tym dniu zwyczaje ludowe z różnych stron także przewidują palenie różnych przedmiotów, np. kukieł Judasza, czy starych mioteł. Mistrz kultywował więc na swój sposób zwyczaj ludowy. 

– W Wielki Czwartek składał datki na cele dobroczynne i wspierał zdolnych, a ubogich uczniów malarskich. 

– W Wielki Piątek i Wielką Sobotę nawiedzał co najmniej siedem Grobów Pańskich w siedmiu różnych krakowskich kościołach myśląc o nowym dziele malarskim, które zamierzał podjąć po Wielkiejnocy licząc na zapewnienie temu  dziełu powodzenia. Kultywował więc w te dwa dni nieco tylko zmodyfikowany powszechny zwyczaj krakowski. 

Za książką „Ezoteryka w życiorysach sławnych ludzi” Bogny Wernichowskiej

Kiedy rok temu przeczytałem „Misterium chrystianizmu” Divo Barsottiego postanowiłem czytać więcej książek poświęconych katolickiej mistyce. I w zasadzie dotrzymałem postanowienia, ale nie tak, jak planowałem. Wybrałem trzy książki do przeczytania w pierwszej kolejności, poważne traktaty o duchowości uznanych prawie współczesnych, choć dziś już nieżyjących  autorów. Ale żołnierze strzelają, a Pan Bóg kule nosi. Z tych trzech książek dwie napocząłem, trzeciej nawet z półki nie zdjąłem, za to przeczytałem jeden inny poważny traktat i kilka książek dotyczących katolickiego mistycyzmu kobiecego, w tym jedną taką, w której nie spodziewałem się takiej dozy mistycyzmu, jaką zastałem.  

W ten właśnie nurt wpisuje się książka „Posłanie miłości” stanowiąca dokonany przez ojca Bartłomieja Gottemollera, trapistę, wybór myśli z pism trzech dwudziestowiecznych mistyczek: Józefy Mendendez, Marii od Trójcy Świętej i Konsolaty Bertrone. Myśli te są tak dobrane, że są wielce pożyteczne dla każdego katolika pragnącego podążać drogą wewnętrznej modlitwy. Układ jest wzorowany na „Verba Seniorum”, drugiej księdze apoftegmatów Ojców Pustyni. Książeczka jest podzielona na 34 rozdziały tematyczne, w każdym są myśli wszystkich trzech autorek zawarte.

Ciekawa jest osoba redaktora. Ojciec Bartholomew Gottemoller urodził się 16 listopada 1914 w Indianapolis. Wstąpił do opactwa trapistów Gethsemani w Kentucky w 1934, święcenia kapłańskie przyjął w 1942. Pracował w klasztornej infirmerii. W lipcu 1947, został jednym z założycieli klasztoru Huntsville. Przez wiele lat był mistrzem nowicjatu w tym klasztorze, a przy okazji klasztornym pszczelarzem. Napisał sporo książek z zakresu duchowości. Zmarł 7 października 2007. W Gethsemani zapewne poznał Tomasza Mertona. Interesujące jest, na ile pozostawał pod jego wpływem. Omawiana książeczka wskazuje, że co najmniej przynależał do tego samego kręgu duchowości.  

11/52

* * * * *