Kultura Okiem Svetomira

Wśród chrześcijan, w tym i niektórych katolików dość powszechne jest przekonanie, że w religiach niechrześcijańskich czci się demony, a więc, że są te religie zakamuflowanym satanizmem. Mówi się tak głownie o hinduizmie, a nawet o islamie. Podstawą do tego twierdzenia jest jedno z tłumaczeń wersetu piątego z psalmu dziewięćdziesiątego szóstego mówiące, że „bogowie pogan to demony”. Przyjrzyjmy się więc temu wersetowi w różnych przekładach: 

Biblia Tysiąclecia: „Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa. „

Biblia Warszawska „Nicością są bowiem wszyscy bogowie ludów, Pan zaś uczynił niebiosa”

Biblia Brzeska „Aleć wszyscy bogowie narodów są bałwani, a Pan-ci sam sprawił niebiosa”

Biblia Gdańska „Wszyscy bowiem bogowie narodów są bałwani; ale Pan niebiosa uczynił.”

Biblia księdza Wujka „Abowiem wszyscy Bogowie pogańscy czarci, ale Pan niebiosa uczynił”

Nowa Biblia Gdańska „Gdyż wszystkie bóstwa pogan są nicością; a WIEKUISTY stworzył niebiosa.”

Uwspółcześniona Biblia Gdańska „Gdyż wszyscy bogowie narodów są bożkami, a PAN uczynił niebiosa.”

Uwspółcześniona Biblia Wujka: „Abowiem wszyscy Bogowie – to czarci, ale Pan niebiosa uczynił”

Biblia Warszawsko-praska: „Niczym są wszystkie pogańskie bóstwa,Pan zaś niebiosa stworzył.”

Przekład Nowego Świata: „”Wszyscy bogowie ludów są bezwartościowi, natomiast Jehowa uczynił niebo.”

Wulgata: „Quoniam omnes dii gentium dmonia ;Dominus autem clos fecit.”

Czego dowodzi to zestawienie? Otóż tego, że odosobnionym, a więc zapewne błędnym, jest przekład Wulgaty, a za nią Wujka. Pozytywnie zaś zaskakuje tym razem jehowicki Przekład Nowego Świata, który zgrabnie przeskakuje nad kontrowersją translacyjną. Pozostałe przekłady są różne, ale skupiają się na fikcyjności pogańskich bogów, nie przypisując im natury diabelskiej. 

Należy więc mniemać, ze zgodnie z Biblią pogańscy bogowie są tworami ludzkiego umysłu (ułudą, bałwanami, bożkami), a nie demonami, czy diabłami.

Po wspólnej deklaracji papieża Franciszka i lidera muzułmańskiego uniwersytetu kairskiego na nowo rozgorzała wśród chrześcijan dyskusja, czy muzułmanie i chrześcijanie wyznają tego samego Boga. Nie będę tu przedstawiał swojego stanowiska, ale swoim zwyczajem zacytuję autorytet, też zresztą mówiący o tym alegorycznie, a nie wprost: 

Lecz oto Wspaniały pochylił głowę, dotknął mego czoła swym językiem i powiedział: „Bądź pozdrowiony, synu”. A ja odpowiedziałem: „Niestety, panie, biada mi, bo nie jestem twoim synem, lecz sługą Tasza”. Ale on odrzekł: „Moje dziecię, wszystko, co uczyniłeś dla Tasza, ja przyjmuję jako służbę mnie”. A wówczas, nie mogąc już dłużej poskromić mojej żądzy poznania i zrozumienia, przemogłem strach i zapytałem Wspaniałego: „Panie, a więc to prawda, że ty i Tasz to jedno?” Lew wydał z siebie gniewny pomruk, od którego ziemia zadrżała, i powiedział: „To fałsz, a wszystko, co czyniłeś dla Tasza, przyjmuję tak, jakbyś to czynił dla mnie – nie dlatego, że on i ja jesteśmy jedną osobą, lecz dlatego, że jesteśmy swoimi przeciwieństwami. Ja i on tak bardzo się różnimy, iż żaden niegodziwy czyn nie może być dokonany w moje imię, a żaden czyn, który jest godziwy, nie może być dokonany w jego imię. Dlatego, jeśli ktokolwiek przysięga na Tasza i dotrzymuje przysięgi, ponieważ ją złożył, naprawdę przysięga mnie, choć o tym nie wie, i to ja udzielam mu nagrody. I jeśli ktokolwiek wyrządza okrucieństwo w moje imię, wówczas, choć wymawia imię Aslana, naprawdę służy Taszowi, i to Tasz przyjmuje jego czyn. Czy zrozumiałeś to, moje dziecko?” 

Clive Staples Lewis Opowieści z Narnii. Ostatnia bitwa

Co wynika z tego cytatu? Otóż to, że nawet jeśli Allah, Kryszna czy inny pogański bóg są rzeczywiście istniejącymi istotami  duchowymi (np. demonami), to szczere modlitwy do nich kierowane przez ich wyznawców, trafiają do  Prawdziwego Boga. Tym bardziej tak jest, jeśli nie są żadnymi realnymi istotami, a tylko tworami ludzkiego umysłu. A czy ci bogowie są, lub mogą być demonami, czy też są tworami ludzkiego umysłu, będę rozważał w kolejnych wpisach.

Religie niechrześcijańskie nie pochodzą ani od Boga, ani od diabła, ale od człowieka. Ziarna prawdy, które w nich tkwią biorą się z podobieństwa Bożego obecnego w każdym człowieku.