Kontynuuję czytanie dzieł noblistów. Ta krótka powieść to właściwie pod pretekstem powieści ciąg rozważań o odpowiedzialności za zdarzenia, których nie spowodowaliśmy, ale którym nie zapobiegliśmy. Inaczej mówiąc, jest to kazanie o grzechu zaniedbania. Quia peccati nimis omissione.
15/52/2024
****
Siódma książka noblisty w tym roku i szósty noblista
Wczesna praca Dostojewskiego, oparta na wspomnieniach z pobytu na katordze. Sporo o zwykłych aspektach życia na katordze. Dla mnie osobiście najciekawsze były ostatnie rozdziały, które wykraczają poza to codzienne życie. Mamy tu więc wiele opisów życia religijnego i duchowego czterech różnych wyznań: prawosławnego, starowierczego, katolickiego i żydowskiego. Szczególnie rozbudowany jest opis tego ostatniego. Jest to to też trzecia z ostatnio przeze mnie czytanych książek cytujących formułę Modlitwy Jezusowej: Panie Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną. Pierwszą było Drugie imię Fossego, drugą Fuga Dumanowskiego. W kolejnym rozdziale jest opisane przedstawienie teatru amatorskiego, w szerszym aspekcie kulturowym. W końcu mamy też rozdział o zwierzętach w obozie i ich szczególnej roli. Te rozdziały są najciekawsze.
14/52/2024
****
Kolejna książka z mojej serii poznawania twórczości noblistów. Nieco podobna do „Zbrodni i kary”, choć bez zbrodni i bez kary. Podobieństwo jest historii skrajnie zbiedniałego inteligenta, któremu głód odebrał rozum. Dojmująco przestarzała. Dużo bardziej przestarzała, niż „Zbrodnia i kara”. Na przykład szokuje to, że bohater nie wpadł na to, że można jeść powszechnie dostępne rośliny dziko rosnące.
***
13/52/2024
Szósta w tym roku książka noblisty i piąty noblista
Zbiór alternatywnych życiorysów Bartłomieja Chochoła. Coraz więcej Odysei w tym widaać. Jest to, jak już pisałem przede wszystkim opowieścią o opowieściach. Tak się plecie mit. Trochę też wyjaśnień o tym, skąd się wziął Dumanowski. Jest też oczywiście alter ego autora – Wit Chodnikiewicz. I trochę nawiązań do Twardocha.
11/52/2024
*****
W drugim tomie trylogii krakowskiej wyraźniej niż w pierwszym widać, że jest to opowieść o opowieści. Jak w „Chochołach” przedstawiono różne warianty Krakowa, tak w „Dumanowskim” przedstawiono różne warianty Józafata Dumanowskiego, postaci kluczowej dla alternatywnej historii Polski. Pewne rzeczy zaczynają się tu klarować. Pozrnie nie widać tu związku z „Chochołami”, ujawni się on później.
Wit Szostak do swoich książek chętnie wzrzuca siebie. W Chochołach był klub „Dobry Kot”, co wyraźnie nawiązuje do prawdziwego nazwiska pisarza, a w „Dumanowskim” jest Wit Chodnikiewicz, sekretarz głównego bohatera.
10/52/2024
*****
Mój wielki powrót do Wita Szostaka. Mam zamiar w tym roku przeczytać wszystkie jego książki, których nie przeczytałem wcześniej. Będą więc u mnie dwie duże serie – nobliści i Szostak, które zdominują tegoroczną listę lektur.
W eseju o bogach i duchach u Tolkiena wyraziłem potrzebę zaistnienia w Polsce pisarza, który stworzy dla nas mitologię, podobnie jak Tolkien stworzył ją dla Anglików. Już po cyklu smoczogórskim wiedziałem, że tym autorem będzie Wit Szostak. Kolejne jego książki utwierzają mnie w tym przkonaniu.
Choć oczywiście Szostak nie idzie drogą Tolkiena, a swoją własną . Jeżeli jest czyimś naśladowcą, to Brunona Schulza. Bajdziej jednak kontynuatorem niż naśladowcą. Chochoły to opowieść o opowieści, choć to jeszcze nie jest tak oczywiste, jak będzie w kolejnych książkach. Nic tu nie jest oczywiste, nie ma tu stabilności świata przedstawionego. Jest wiele koncepcji. Muzycznych, filozoficznych, religijnych. Bo jest to książka głęboko religijna, mistyczna miejscami, choć na pozór na to nie wygląda.
9/52/2024
******
Chcę przecytać wszystkie wydane w Polsce książki tego noblisty. Ta akurat jest dość typowa. Refleksyjna powieść obyczajowa osadzona w niedalekiej przeszłości w Wielkiej Brytanii. Głównym tematem są zagadnienia związane z ginącym zawodem kamerdynera. Nie brakuje też rozważań politycznych.
7/52/2024
*****
Piąta książka noblisty w tym roku i czwarty noblista
Jakiś czas temu postanowiłem zapoznać się bliżej z twórczością w niedawno zmarłego wybitnego polskiego teologa, księdza Romana Rogowskiego. Jego książki będą się więc na moim blogu pojawiać regularnie. Zaczynam od książki nietypowej bo od dziennika. Był to jednak dobry wybór, bo pozycja ta ukazuje różne aspekty jedgo twórczości: góry, mistyka, optymizm eschatologiczny, sprzeciw wobec lustracji, obroczynność. Przy kolejnych książkach będę formułował bardziej szczegółowe myśli, tu pozostaję przy ogólnikach.
6/52/2024
*****
Kultura Okiem Svetomira 
