Kultura Okiem Svetomira

Ostatnimi czasy serwisy społecznościowe wyrastają w polskim internecie jak grzyby po deszczu w lesie. Nie tylko zresztą w polskim, ale zagranicznymi społecznościami zajmować sie nie zamierzam. Nie siedzę w tym temacie, to i nie za bardzo mam o czym pisać. Skupię się więc na krajowym podwórku, w którego sprawach nabrałem juz jakiej takiej orientacji. Na później zostawię sobie społeczności o największym zasięgu jak Nasza-klasa, Goldenline i Pino. Zacznę od serwisu, który jeśli w ogóle można uznać za społecznościowy, to bardzo nietypowy.

Moikrewni to serwis półotwarty. Oznacza to, że każdy może założyć profil, ale oglądać cudze profile, czy nawet dowiedzieć sie o ich istnieniu mogą tylko zaproszeni przez twórcę danego profilu, czy właściwie drzewa. Główna funkcjonalnością tego serwisu jest bowiem budowanie drzewa genealogicznego. Służy do tego bardzo prosta w obsłudze aplikacja, a każdemu krewnemu można przypisać dość szczegółowy profil z danymi personalnymi, krótka charakterystyka i zdjęciem. W przyszłości ma sie pojawić możliwość eksportu tak stworzonego drzewa do dokumentów elektronicznych, a także wydruku, wiec niewątpliwie przyda się dziatwie szkolnej, która nie będzie już musiała rysować drzewa ręcznie i kaleczyć przy tej okazji rodzinnych albumów fotograficznych.

Projekt ma jednak spore braki. Podstawowym jest nadmierne mimo wszystko zamknięcie. Przydała by sie jakaś wyszukiwarka drzew genealogicznych po występujących w nich nazwiskach połączona z możliwością wystąpienia z prośbą o zaproszenie do twórcy drzewa. Taka zmiana pozwoliłaby na znaczne poszerzenie funkcjonalności serwisu bez naruszania jego podstawowej struktury i organizacji. W obecnej bowiem postaci serwis ten nie nadaje sie do realizacji celu, który jest wyszczególniony w jego reklamach, na które można sie natknąć w różnych miejscach internetu. Nie nadaje sie bowiem do szukania krewnych. W obecnej formie serwisu możemy na drzewie umieszczać tylko krewnych lub powinowatych, których dane znamy bezpośrednio lub pośrednio.

Przydałoby się też rozszerzyć możliwość wysyłania zaproszeń na inne formy komunikacji niż sama tylko poczta elektroniczna. Sugerowałbym możliwość wysyłania wiadomości przez gadu-gadu. Po prostu numer gadu krewnego którego chcemy zaprosić łatwiej ustalić niż adres mailowy. A mało kto ma bazę e-adresów krewnych i powinowatych. Kontakty rodzinne rzadko są kultywowane ta drogą.

Reasumując, serwis jest ciekawy, ale wymaga jeszcze poważnego dopracowania, aby mógł być naprawdę użyteczny.

Człowiek piszący bloga zagląda też czasem na blogi innych autorów. W ramach tych wirtualnych wędrówek trafiłem ostatnio na dwie ciekawostki. Wśród licznych zwykłych pamiętników (zwłaszcza egzaltowanych nastolatek) oraz przejawów amatorskiego dziennikarstwa są też blogi należące do literatury pięknej: anegdoty, wiersze, opowiadania, a nawet powieści w odcinkach. Dwa blogi które chcę opisać pozornie należą do zwykłych pamiętników, w rzeczywistości jednak maja charakter literacki, gdyż cechują się dużą dozą autokreacji narratora w bohatera powieściowego.

Pierwszym jest blog Przemyślenia człowieka liberalnego, wcześniej znany pod tytułem Przemyślenia człowieka prawego. Ma on charakter fikcyjnego pamiętnika , opisującego zmyślone przeżycia autora. Akcja bloga, a właściwie satyrycznej powieści w odcinkach dzieje się na Kujawach podczas niedawnej kampanii wyborczej do sejmu i senatu. Blog za pomocą niezbyt wyszukanej hiperboli wyśmiewa propagandę wyborczą Prawa i Sprawiedliwości. Bohater aktywnie uczestniczy w kampanii PiSu, toteż, wzorem swoich wodzów gorliwie tropi i zwalcza Układ. Problem w tym, że zbyt gorliwie….. Po wyborach przeżył metamorfozę, gdyż podobnie jak Martin Luther King miał sen i został wskutek tegoż snu gorliwym zwolennikiem Platformy Obywatelskiej. Całkiem zabawna historia.

Autor drugiego bloga zatytułowanego Wszechświat to nasz wróg, zapewne mieszka gdzieś w moich stronach, bo ogląda czeską telewizję i jeździ na studia do Sosnowca. On z kolei kreuje sie nie na ideowego fightera, ale przeciwnie, na zimnego skurwysyna, któremu wszystko wisi. Dba tez oto, aby ciągle uwidaczniać przekonanie o własnej wyższości i okazywać pogardę dla innych. Jego, mocno przerysowane, sądy często zawierają kroplę głębszej mądrości. Jednocześnie jest jakby baronem Műnhausenem na opak. Jak tamten chciał przekonać świat o swojej wspaniałości, tak Zenek (bo tak ma na imie nasz bohater) chce przekonać świat o swojej ( i przy okazji świata) okropności. Warto poczytać. W odróżnieniu od poprzednio opisywanego bloga, ta pisanina ma jakąś wartość ponadczasową, dlatego sugeruję autorowi, aby pomyślał za jakiś czas, jak się mu tego więcej uzbiera o publikacji w formie książki.

Obydwa blogi łączy obfite używanie hiperboli. I ta hiperbola je obydwa przenosi z krainy zwykłego pamiętnika do krainy literatury. Nieznani mi z nazwiska Placebo i Zenek są całkiem udanymi naśladowcami Jana Chryzostoma Paska. Zapewne ani jeden ani drugi nie ucieszą się z tego ( przynajmniej publicznie), gdyż istota ich pomysłu zasadza się w udawaniu, że to nie kreacja, a możliwie wierny opis rzeczywistości.

Minął tydzień, odkąd na rynku ogólnopolskich dzienników pojawił się nowy tytuł – Polska.

Okazję do zapoznania sie z ta gazeta miałem w sobotę, kiedy to skusiła mnie dodawanym gratisem – nową płytą zespołu Zakopower. Skoro juz kupiłem, to przejrzałem. A żeby sie upewnić co do oceny, w poniedziałek kupiłem powtórnie. Po dwóch numerach mogę już się pokusić o ocenę tego zjawiska.

Zdziwiło mnie niepomiernie, że w przedwyborczą sobotę tematem dnia w ogólnopolskiej gazecie są ……… Groty Solne. Całe pierwsza i trzecia strona poświęcone były dowodzeniu, w oparciu o opinie poważnych naukowców, że owe groty nie przynoszą realnej poprawy stanu zdrowia i nie zastępują pobytu nad morzem. Darujcie sobie, temat istnie brukowy, oczywiście wielki minus. W ogóle połowa sobotniego wydania poświęcona jest tematyce zdrowotnej. Na katowickich stronach lokalnych znajdziemy sporo tekstów reklamujących Targi Medycyny Naturalnej. I tu dostałem dysonansem po twarzy. Artykuły o grotach były napisane z pozycyj wybitnie scjentystycznych, a przecież takie Targi, tak gorąco przez dziennikarzy zachwalane, to istny festiwal walki ze scjentyzmem. To co to w końcu jest? Gazeta dla schizofreników? Jakie jest podejście redakcji do scjentyzmu a jakie do paranauki, bo za Chiny Ludowe nie da sie tego wyrozumieć.

W poniedziałek było juz dużo lepiej. Tym razem większość objętości poświęcono tematowi w tym dniu najważniejszemu – wyborom i ich wynikom. I dopiero po przeczytaniu wydania poniedziałkowego mogę powiedzieć, co mi sie w tej gazecie podoba, a co nie. Podoba mi się to, ze można w niej znaleźć opinie wielu mądrych osób, w tym również z zagranicy. Podoba mi się to, że tekst góruje nad obrazem, a ten ostatni tez niesie treść informacyjną, a nie jest jedynie zbiorem przypadkowych zdjęć z darmowego, czy choćby i płatnego archiwum internetowego nie mających związku z tematem. Nie podoba mi się to, że w tej gazecie są same krótkie teksty. Nie ma ani jednego zajmującego całą stronę, o dłuższych nie wspominając. To przypomina tabloidy. Dobrze, że nowa gazeta nie skopiowała z nich pomysłu podawania w nawiasie wieku każdej opisanej osoby.

Dotąd w naszym kraju było siedem gazet codziennych: trzy opiniotwórcze (Gazeta Wyborcza, Rzeczpospolita i Dziennik, dwa brukowce (Fakt i Superekspres) i dwie agitki (Trybuna i Nasz Dziennik). W mojej opinii tylko pierwsze trzy nadawały sie do czytania. Polska zaś mieści sie między pierwszą, a drugą grupą. Można więc to czytać, ale po co?