Kultura Okiem Svetomira

Pisma profesjonalne rozmaitych zresztą dyscyplin stosują zazwyczaj pewną symatyczną praktykę, polegajaca na prowadzeniu przynajmiej jednego stałego działu, zrozumiałego nawet dla laików. Praktyke tę stosuje również komputerowy miesięcznik Hakin 9. Wprzypadku tego periodyku jest to rubryka W skrócie – aktualności. Można z niej się dowiedzieć, o różnych aktualnych ciekostkach ze świata komputerów i telekomunikacji. W grudniowym numerze oprócz tego działu jest jeszcze jeden artykuł, który moze zainteresować humanistów. Mam na mysli tekst Rafała Podsiadłego zatytułowany Ataki socjotechniczne. Tekst ten omawia metody ataku socjotechnicznego na firme i sposoby obrony przed nim. Analiza jest przeprowadzona na modelu raczej dużego przedsiebiorstwa i raczej przede wszystkim przez tego rodzaju podmioty moze być w pełni wykorzystana. Pewne jednak jej elementy są niewątpliwie przydatne również małym firmom, a nawet osobom prywatnym. Artykuł jest pouczający dla każdego, bo otwiera oczy na pewien sposób myślenia, który przecietnemu człowiekowi jest zupełnie obcy. Opisane w artykule techniki to metody dokonywania oszustw i kradzieży, co zreszta autor rzetelnie wyjaśnia. Kto takowe metody pozna, rzadko kiedy zdecyduje się sam ich użyć, ale za to bedzie do pewnego stopnia odporny na nie. Tekst Podsiadłego uczy zasad bezpiecznego zarządzania informacjami, które to zasady, choć przeznaczone zasadniczo dla firm, po odpowiedniej modyfikacji moga znaleźć zastosowanie także w gospodarstwach domowych. Za miesiąc zapewne wrócę do omawiania Aktualności.

Bezpieczeństwo w sieci jest na pewno tematem budzącym gorącą dyskusję. Niewątpliwie są ludzie i jest takowych niemało, którzy uważają, że sieć jest ze swej natury niebezpieczna i w żaden sposób nie da się tego zmienić. Tacy ludzie albo w ogóle nie wchodzą do sieci, albo przynajmniej nie załatwiają w niej ważnych spraw jak np. finansowych, nie występują pod własnym nazwiskiem, nie upubliczniają swoich zdjęć, etc. etc. etc. Większość z tych, jak można byłoby ich nazwać minimalistów internetowych rekrutuje się z grona sekurytarystów, czyli ludzi wyznających pogląd, ze najważniejszą, a przynajmniej jedną z najważniejszych wartości w życiu człowieka jest bezpieczeństwo do którego drogę upatrują w unikaniu wszelkiego rodzaju ryzyka. Sekurytaryści są również w życiu pozakomputerowym zwolennikami nieograniczonego mnożenia środków ostrożności: pasów bezpieczeństwa dla kierowców, kasków dla rowerzystów, rolkarzy i narciarzy, kamizelek odblaskowych dla pieszych i rowerzystów etc. etc. etc. Paranoję sekurytaryzmu omawiałem już w samych początkach mojego blogowania, w tekście Przeciw pierwszemu przykazaniu. Nie ukrywam, że z mojego punktu widzenia sekurytaryzm jest zakamuflowanym ateizmem, a w najlepszym rodzaju deizmem. Nie jest bowiem rzeczą możliwą, aby być zadeklarowanym sekurytarystą i jednocześnie wierzyć w Opatrzność Bożą. Sekurytarystycznie pojęte bezpieczeństwo nie da się tez pogodzić z wolnościa osobistą, toteż wszędzie tam, gdzie sekurytaryści rządzą, a niestety zdarza się to dość często, wolność jest ograniczana. W Polsce ugrupowaniem typowo sekurytarystycznym jest PiS. Na szczęście w czasie swoich krótkich rządów w naszym kraju partia ta nie zdążyła wcielić w życie sekurytarystycznych idej, koncentrował się bowiem na sprawach personalnych.

Na drugim biegunie zarównożycia wirtualnego, jak i realnego sa ludzie, których można nazwać ryzykalistami. Są to ci, których mottem życiowym a zarazem manifestem ideologicznym jest zdanie wypowiedziane przez Jamesa Pottera (znanego przede wszystkim z tego, że był ojcem Harrego Pottera): Bez ryzyka nie ma zabawy. Ci ludzie uważają ryzykao za konieczny element prawdziwego życia. W skarjnych przypadkach odrzucaja wszelkie środki ostrożności. Oczywiście mało kto z nich uważa inetrnet za przestrzeń idealnie bezpieczna, ale nie ma to dla nich wiekszego znaczenia.

Juz Kaznodzieja Salomonowy, zwany tekaże Koheletem lub Eklezjaztestem (nie należy go mylić z Eklezjastykiem, tak jak Platona nie należy mylić z Plotynem i Pletonem) słusznie zauważył, że w życiu doczesnym i w sprawach doczesnych optymalna ścieżka jest ścieżka środkowa, unikająca wszelakich skrajności. W przełożeniu na język współczesnego myślenia praktycznego, należałoby rzec, że za właściwe uznać należy podejmowanie takich działań, w przypadku których potencjalne korzyści przewyższają ewentualne ryzyko.

Każdy kto poważnie traktuje swój rozum, uczy sie przez całe życie. Wzorem dla nas powinien być wybitny filozof grecki Sokrates, który jeszcze w noc przed samobójczą śmiercia z wyroku demokratycznego sądu nauczył sie od współwieźnia nowej pieśni. Ktos mógłby spytać, po co to czynił, skoro nabytej w ten sposób wiedzy nie mógł już w żaden sposób wykorzystać? On jednak zdawał sobie sprawę z tego, że wiedza jest wartoscia sama w sobie. Jego uczeń Platon nauczał, że zdobywanie wiedzy jest podstawowa ściezka duchowego rozwoju. Dzisiaj żyjemy w epoce pragmatyzmu, w której wiedza jako wartość sama w sobie i duchowy rozwój poprzez jej zdobywanie, to rzeczy, które mało kogo przekonają. Dlatego chciałbym szanownych czytelników zachecic do zdobywania, jeśli nie już wiedzy dla jej autotelicznej wartosci, to wiedzy dla jej praktycznych zastosowań. Innymi słowy, bardzo szlachetna jest rzeczą zdobywanie wiedzy nie majacej znaczenia praktycznego i swiadczy to o duzym wyrobieniu umysłowym zdobywajacego, ale lepiej zdobywać wyłacznie wiedze praktyczna, niz nie zdobywać żadnej. \\zdaje sobie sprawę, ze mało kto ma ochotę zgłebiac tajniki filozofii, antropologii, czy teorii literatury, ale każdemu bez wyjątku człowiekowi przyniesie niewątpliwa korzyść pogłębianie i poszerzanie umiejetnosci zawodowych. Pogłebianie, czyli zdobywanie nowych umiejętności w ramach wykonywanego zawodu i poszerzanie, czyli zdobywanie nowych kompetencyj zawodowych. Formy owego pogłebiania i poszerzania moga byc rózne od najbardziej do najmniej formalnych. Do tych pierwszych należą studia podyplomowe, studia wyzsze, np. zaoczne czy szkoły pomaturalne. Do tych ostatnich zaś samodzielne nabywanie umiejętnosci na drodze lektury i eksperymentów. Pomiędzy tymi dwoma kategoriami znajduje sie wiele stadiów posrednich. Wsród nich najpopularniejsze są kursy zawodowe. Ten rodzaj kształcenia mozna określic jako doskonalenie zawodowe. W naszym kraju tego rodzjau szkolenia sa organizowane przez mnóstwo róznych firm i w kierunku wielu róznych zawodów. Katalog takich kursów, świadczonych przez rózne podmioty mozna znaleźć na stronach serwisu Favore, który juz swego czasu omawiałem. Spis ten liczy na chwile obecna 415 pozycyj i zapewne będzie się jeszcze wydłużał.

Przykładowym szkoleniem z etj listy jest korespondencyjny kurs dziennikarstwa organizowany przez firme Kadra z Nowej Rudy w dolnośląskiem. Kurs ten obejmuje jedenaście tematów:

1. Definicja, historia dziennikarstwa

2. Dziennikarstwo prasowe, radiowe i telewizyjne – różnice i podobieństwa

3. Dziennikarstwo internetowe

4. Podstawowe formy wypowiedzi dziennikarskiej – gatunki dziennikarskie

5. News – budowa i cechy dobrej informacji

6. Jak napisać dobry reportaż

7. Wywiad – jak się do niego przygotować

8. Geneza i charakterystyka felietonu

9. Ilustracja i grafika – ich rola w zależności od środka przekazu

10. Struktura redakcji

11. Pułapki czyhające na początkujących dziennikarzy

Kurs kończy się wydaniem certyfikatu. Nie należy się łudzić, że ukończenie takiego kurszu uczyni z kogoś dziennikarza. Dziennikarzem zostaje się pisząc, a nie uczestnicząc w kursach. ważne jest zdobywanie umiejetnosci w praktyce, a przyswajanie suchej wiedzy. Kurs jednak na pewno nie zaszjkodzi, a moze pomóc, zwłaszcza osobom nie mającym wykształcenia humanistycznego, chociaż oczywiście takowe wykształcenie jest dla osób chcących parac się dziennikarstwem duzo bardziej pomocne niz jakiekolwiek kursy.

Obecnie mamy w Polsce bardzo rozwiniety rynek edukacyjny. Daje to ogromne szanse tym, którzy potrafia się ta nim poruszać i moze być groźna pułapka dla tych, którzy tego nie potrafią. Chcąc zdobyć atrakcyjny zawód trzeba przede wszytskim samemu wiedzieć czego sie chce i do wyznaczonego celu usilnie dążyć. Nie należy liczyć, że szkoła nauczy nas wszystkiego. Jeśli bedziemy biernie czekać, aż nas uformuja instytucje edukacyjne, zmarnujemy swoje szanse i spotak nas zawód. Musimy przede wszystkim foremować się sami.Inni moga nam w tym tylko pomóc, ale nie wykonaja tej pracy za nas.